[Mücahid Erbakan]

ilk olarak bir videoayla konuya başlayalım. Konuyla ilgili Cübbeli Ahmet Hocanın sohbeti.

MGF

[Mücahid Erbakan]

Hicri 30. yılda Velid binUkbe bin Ebi Muayt, Küfe valiliğinden alınıp, yerine henüz çok genç yaşta olan Said bin As tayin edildi. Said bin As , Küfe'de , kendine taraftar temin etmek için selefini fırsat buldukça her yerde kötülemeye çalşıştı. Velid'in düşmanlarını etrafına toplayarak onlara çok yüz verdi. Bu şahısların bazıları , şehrin en nufuzlu ve asil kimseleri olup hem kibirlerinin ve hemde islamın menfaatini temsil etmekte ve korumakta idiler..

Said binAs bir gün konağında , Küfe'nin eşrafı ile yaptığı bir sohbet toplantısı esnasında , Sevad'ın Kureyş'in bir bahçesi olduğu tarzında bir söz ağzından kaçırdı.Bu söz çok önemli bir yarayı deşiyordu.Zira bu , Küfe gelirinin Küfe hazinesine değil de Kureyş ve devlet hazinesine nakledilmesi demekti. Diğer bir tabirle Küfe geliri, Malü'l-Müslimin'in değil de Malu!llah'ın dı.

Said bin As'ın bu sözlüne ,sohbet toplantısında bulunnan ve Küfe'nin çok nüfuzlu eşrafından biri olan Malikü'l Eşter En-Nehai şiddetle itiraz etti.Bu itiraz Saidin hoşuna gitmedi ve muhafız kuvvetleri komutanına işaret ederek , Maliki yarı ölü hale getirecek kadar dövdürerek konaktan dışarı attırdı.

Eşter , esnaftan olduğu için yalnız dfeğildi. Bu olaydan sonra valinin aleyhine dönüverdi ve Küfelileride Said bin As ın aleyhine döndürmekte gecikmedi.Durumun aleyhine döndüğünü gören Said bin As vaziyeti halifeye bildirdi ve halifeden aldığı selahiyetle Eşref ve arkadaşlarından mürekkep 10 kişiyi Küfeden Suriye'ye Muaviye'nin yanına gitmeye mecbur etti.

Suriye örnek bir vilayetti. Devlet gibi idare ediliyordu.Muaviye bin Ebu Süfyan , Suriyeye tamamen hakim ve çok nüfuzlu idi. Onun bu durumunu Eşter ve arkadaşları bilmiyorlardı. Bunlar Şam' a gelip Muaviye nin huzuruna çıktıkları vakit ona kendileri ile hem ayar muamelesi yaptılar. Muaviye onlara cemaate bağlanmak , yani idare makamına itaat etmek tavsiyesinde bulunduğu sırada Eşter ve arkadaşları heyecanla ona cevap verip Arap adeti olduğu üzere Muaviyenin başını ve sakalını tuttular .Muaviye bu harekete kızdı isede hissiyatını belli etmeden onlara sükunetle "burada Küfede değilsiniz" ihtarını savurdu.ve sonra sözlerine "suriyeliler , bu hareketinizi görselerdi sizin hayatınızı ben bile kurtaramazdım" diye ilave etti.

Muaviye bin Ebu Süfyan, Eşter ve arkadaşlarını Suriyede tutmak istemedi . Küfe ye geri gönderdi. Bu sefer Said bin As yine sürgün için ısrar edince, Eşter ve arkadaşları tekrar Suriyeye ve fakat Humus'a halid bin Velid 'in oğlu Abdurrahman'ın yanına gönderildiler. O da onları sahilde ikamete memur etti.

Bu olaylar Eşterin , Hz. Osman'ı ve Muaviyeyi tutmayacağını açıkca ortaya koymaktadır.

Halifenin ve valilerin hatalı davanışları , bunlardan gereği kadar istifade etmesini bilen Abdullah bin Sebe nin kışkırtmaları, halife ve valilere karşı duyulan kızgınlık hissini Küfe ye münhasır bırakmayıp etrafa yayılmaya intaç ettirdi.Bu his islamın o devirde bütün çıplaklığı ile tezahür eden dünyevileşmesinden doğmakta idi. Yapılan harplerde alınan ganimetler halkı zenginleştirdikçe ,refah ve saadetleri arttıkça ahiret hayatı gittikçe unutuşlmaya başlanıyordu.Bu durumu Şamda Ebu Zer-il Gıffari ,Basrada Amir bin Abdü'l-Kays gibi önemli şahıslar şiddetle protesto ve açıktan açığa tenkit ediyorlardı.

Bu gibi olaylar ve durumlar sonucu hz. Osman'ın bütün tedbir ve icraatı ne kadar faydalı ve lüzumlu olursa olsun ,Bid'at sayılıyor ve itirazlara sebep oluyordu. Mesela; Mescidü'l Haram'ın genişletilmesi, Minada misafir namazı yerine mukim namazı kılınması. Medine'de yeni inşa edilen Dar'dan (dar ev olmayıp , ön tarafı MescidiNebeviye açılan ve arka tarafı dışarıya kapalı bir binadır) cuma günleri halkı üç defa cuma namazına davet ettirmesi, Kuran-ıKerimi'i çoğaltarak diğer şahısların elindekileri toplattırması , Hz. Muhammed(sav) 'in yüzüğünün kaybolması ve asasının Hz Osman'ın elinde iken klırılması gibi olaylar, memnuniyetsizliğe sebep oluyordu. Birde galeyanı ve heyecanı .Abdullah ibni Sebenin kızıştırması işi büsbütün çığrından çıkarmaya başlamıştı.

........

[Mücahid Erbakan]

bazı tarihçilere-bilhassa müşteşriklere- göre Medinede Hz Osman'a karşı girişilen muhalefetin hakiki reisleri ,Hz Peygamberimizin en eski ve en yakın arkadaşlarıydı. Bunlar Hz. Ömer'in şehadetişnden sonra geriyekalan Abdurrahman ibni Avf, Ali bin Ebu Talip, Talha bin Ubeydullah, Zübeyr bin Avvam ve Saad ibni Ebu Vakkas idiler. Bu beş ashabı güzin kendi aralarında Hz. Osman'ı suya sabuna dokunmaz bir şahıs olması sebebiyle halife seçmişlerdi. Fakat düşüncelerinde yanıldılar.çünkü hz. Osman'ın zaafı kendilerine değil, tesiri altında kaldığı ailesine Beni Ümeyyeye yaradı. Hz. Osman , yeğeni Mervan bin hakem i Medinede katip edinimşve bütün öenli memurluklara da akrabalarını tayin etmişti.
....

Medinedeki büyük sahabiler başta Abdurrahman bin Avf olmak üzere tamamıyla kendileri ile aynı seviyede olarak muamele ettikleri HZ.Osman'a karşı laubalive vurdumduymaz davranmaları zaten otoritesi zayıf olan halifenin nüfuzunu büsbütün yıprattı. Buna rağmen hiçbiri, medinelilerin gözleri önünde onunla açık olarak mücdele etmeye kalkışmadılar. yalnız tarihçi vakidi ve ibni İshak'a göre Medinedeki sahabiler H.34 yılında eyaletler ahalisine " gaa yapmak istiyorsanız bunun yeri şimdi medinedir" mealinde bir mektup yazdıklarını kaydeder. bu mektup küfelileri çok heyecanlandırdı.

H. 34 yılın sonunda valiler mutad olduğu üzere halife ile birlikte hac için mekke şehrinde bulundukları sırada küfeye dönmeye mnuvaffak olan Eşter , isyanını ilan etti. Bin kadar küfeli , Cerada toplanarak , mekkeden dönen vali Said bin As ı şehre girmekten men ettiler.Bu olaylar üzerine halife Hz. Osman işi büyütmek istemediğinden Said bin Ası valilikten azletti.Yerine Ebu Musa El Eşari'yi asilerin arzusu üzerine küfe valiliğine getirdi.
......

[zülfikarigmg]

Harika bir paylasim olmus emegine saglik Üstadim

[Mücahid Erbakan]

Küfelilerin bu teşebbüsü diğer islam vilayetlerine kötü örnek oldu . onlarda memnun kalmadıkları valilerini değiştirmek için çareler aramaya vefırsatlar kollamaya başladılar.

Küfelilerin yaptıkları hareket Mısırda duyulunca bu olaydan cesaret alan ve Abdullah ibni Sebe tarafından kışkırtılan mısırlılar basra ve küfedekilerle de haberleşerek önce kendileri medineye müteveccihen hareket ettiler.Mısırlılarda beğenmedikleri valileri değiştirlmesini istiyorlardı.Zira mısırda halkın bir kısmı eski vali Amr ibnül As ı istiyor bir kısmıda halen mısırda bulunan Muhammed binEbubekirin vali olmasını istiyordu.Öyleki Muhammed binEbubekir ile Muhammed bin Ebu Huzeyfe Abdullah bin sad ebi serh in yaptığı bir deniz seferi esnasında hakiki cihadın geride bırakıldığını ileri sürerek gemileriyle donanmadan ayrılmışlardı. Bunlarda hz. Osman'a karşı malum iddialarda bulunarak peygamberin sahabileri yerine kandi akrabalarını iş başına getirdiğini söylüyorlardı . Bu süretle fitne tohumu iyice etrafa saçılıyordu.

H. 35 yılında Muhammed bin Ebubekirin de içlerinde bulunduğu beşyüz kadar mısırlı Abdullah ibni sebenin teşvikiyle ve İbni Udeys el belevi idaresinde dış görünüşüyşle hacca gitmek bahanesiyle fakat aslında iç düşmana karşı Allah rızası için mücadele etmek fikri ile h.35 yılının 7. veya 10. ayında medine ye yakın Zil merveye , basralılar Zul huşuta, küfelilerde A'vas mevkiine gelip konakladılar. Rivayete göre bunların (mısırlıların)reislerinden bir kaç kişi Talha, Zübeyr, Saad bin ebu vakkas ve hz. Aliyi ziyaret ederek iddialarını söyleyip meselenin halli ve tesviyesi için tavassut etmelerini istediler. Fakat bu zevatın hiçbiri bu tavassutu kabul etmediler. Bunun üzerine asiler bulundukları yerden taleplerini halifeye bildirerek onu kabul etmediği takdirde zor kullanmakla tehdit ettiler. medinelilerin hiçbiri Hz Osman'ın etrafını tutmadı.HZ.Osman Medinelilerin kendilerine yüz çevirmeleri karşısında Muaviyeden yardım istedi.Muaviye ise açıktan açığa harekete geçmekten çekindi.O zaman iktidarı destekleye4cek hiçbir güce sahip olmaya hz. osman mısırlı bir avuç asi ile anlaşmaktan başka çare bulamadı.bu anlaşmada onun temsilcileri ensardan Muhammed bin Mesmele ile HzAli idi. Bu iki zat halife namına şikayetleri nazarı dikkate almak vaadi ile mısırlıları geri dönmeye iknaya muvaffak oldular.

Mısırlılar geri döner dönmez Hz Osman ın katibi mervan bin hakem ,mısır valisine bir mektup yazarak asilerin tenkilini isteyip altını halifenin mühürü ile mühürledi.ve bir ulak ile mısırqa gitmek üzere yola çıkardı. bu mektup ve onu götüren postacı yolda mısırlılar tarafındab yakalndı mektup okunup durum meydana çıkınca , mısırlılar tekrar geri döndüler.

Mısırlılar , halife namına Hz Ali ye Muhammed bin meslemeden garanti alıp mısıra doğru yola çıktıktan sonrakicuma günü hz. osman , mescidi nebevide mısırlıların haksızlıklarını idrak etiklerini ve bu yüzden geri döndüklerini iddia eden bir hutbe irad etti.bu hutbe üzerine hakikatı bilen medinelilerde bir üzüntü meydana geldi. Cemaat arasında bulunan bazı kimseler yüksek sesle Hz Osman ı itham etiler.Hatta bir rivayete göre onu taşa tuttular.ve hz. Osman bayılarak evine götürüldü.bu onun camide umuma son görünüşü oldu.zira osıralarda küfe ve basralılardan grup medineye gelerek Hz. osman dan memnun olmayan bir takım kimselerle birlikte kafileler halinde hz. Osman'ın kapısı öününde toplandılar Dağılmaları için kendilerine yapılan davete kulak asmadılar.Bu hal birkaç gün sürüp gitti. Bu sırada mektup olayından dolayı geri dönen mısırlılar da birden bire çıkıp geldiler. bunlar mektup olayını medinelilere anlattılar.Muhammed bin meslem ve Hz. Ali mısırlılarla bir daha müzakereye girişmek teklifini reddettiler.Bunun üzerine ensarda asil bir zat olan Amr bin Hazm mısırlıların yanına giderek onları şehrin dışından medineye getirdi.asilerin reisleri başlarında İbni Udeys olduğu halde mektubu göstermek üzere Hz. Osman'ın yanına bırakıldılar.Bunlaaaar Hz. Osmanın huzuruna girdikleri vakit onu halife olarak selamlamadılar.Hz. Osman mektubu kendisinin yazdırmadığını hatta bundan haberdar olmadığını söyledi. ozaman asiler ona " böyle bir şey demek senin iradene rağmen cereyan edebiliyor.şu halde hüküm sende değildir" cevabını verdiler . ve hz. Osman a halifelikten istifa etmesini söylediler.
Hz.Osman ,asilerin bu isteğini kesin bir şekilde reddederek "Allah'ın bana giydirdiği libası çıkarmam " dedi.Bu cevaptan sonra mısırlılar Hz. Osman'ı açıkca muhasara altına aldılar.Muhasara 40 gün kadar devam etti.Hergün gittikçe şiddetli bir şekilde muhasara ağırlaştırılıyordu.

.......